Tai Chi.

Het lopen draait tegenwoordig op een laag pitje omwille van ‘geen-zin-perikelen’ en ‘kniepijn’ (waarbij het eerste wel enigszins geïnduceerd wordt door het tweede). Vandaag heb ik echter iets nieuws geprobeerd: Tai Chi. De bedoeling is om binnen een afzienbare periode de 24-form onder de knie te hebben (zie youtube-filmpje). Die lessen waren echter al wat langer bezig dan vandaag, dus ‘t inpikken ging relatief moeizaam maar ik vond ‘t wel leuk. :-) Ik ga in de loop van de week dan maar autodidact spelen met het youtube-filmpje en een spiegel in aanslag zodat ik volgende donderdag beter kan volgen.

Het plan is trouwens wél om ‘t lopen herop te starten. ‘t Is echter allemaal nogal druk met de start van ‘t academiejaar en ‘t gaat wsl nog even duren vooraleer ik een goed evenwicht heb gevonden. Ik ga er dan ook geen datum op plakken, maar die 5km haal ik sowieso -ooooooit- zeker wel! :-)

Meh.

Ik ben gisteren [maandag] wel begonnen met lopen hoor. Ik heb het zelfs ongeveer 12 minuten volgehouden vooraleer ik opgegeven heb. Nog 20 minuten later was ik dolblij dat ik mijn maaginhoud tóch niet op de onconventionele manier ter wereld had moeten toveren. Maar het is me vergeven, ik had mij nog niet aan de “ga te snel lopen na ‘t eten”-paal gestoten en bij deze heb ik die belangrijke levensles ook alweer geleerd…hoezéé! :)
Erover jammeren ga ik dus zeker niet doen. Morgen [woensdag] loop ik les 26 toch gewoon weer lustig uit, ahja! =)

Change of plans (episode 784)

(Jeuj, een rijtje!)

De plannen zijn dus -helaas- weer veranderd. ‘t Is te zeggen, ik heb sinds opgeef-wegens-kuitpijn-maandag 3 september niet meer gelopen waardoor ik voor ‘t moment eigenlijk geen plannen meer heb. ‘Plan’ 785 *ja dit getal klopt met de titel :)* is dus een non-plan en de naam plan niet waardig. Balen. :)

Maandagavond heb ik een hele avond ziekjes in bed gelegen en was ik echt niet bekwaam om te gaan lopen. Voor gisteren daarentegen moet ik een grotere ‘mea culpa’ aanheffen daar ik gewoon totàààààààl geen zin had. Nee, dat is niet ‘the way to go’, maar ‘t stak allemaal gewoon een beetje tegen. (Zolang ik mezelf maar kan blijven verzoenen met mijn wannabe-excuses zekers?) Soit, 1 van de redenen was zeker dat de ligging van mijn tijdelijke verblijfplaats niet ideaal was als loopstartpositie. Vanaf vrijdag komt aan dat ‘euvel’ al een eind vermits ik een weekje bij mijn ouders ga logeren. Dat moet al quasi 1,5 jaar geleden zijn dat ik daar nog eens zo lang ben geweest…spannend. :)

Om dat non-plan 785 dan toch een beetje vorm te geven neem ik me voor om vrijdag gewoon les 25 opnieuw te doen, ditmaal pijnloos uit te lopen en dan uiteindelijk -voor de laatste keer- écht vertrokken te zijn voor die dekselse 5 kilometer. Al wil ik er mijn handen niet voor in ‘t vuur steken dat ‘t effectief zo gaat lopen, maar in ‘t slechtste geval wordt plan 786 vast briljant. :)

Change of plans (episode 783)

Wel, dit is gewoon even een tussendoortje om al mijn (imaginaire) lezers en fans een beetje up-to-date te houden. De opmerkzame opmerkzameling had waarschijnlijk al opgemerkt (ha!) dat er sinds de mislukte poging van maandag geen loopverslagen meer verschenen zijn op deze blog. Helaas komt dit niet doordat pakweg een internetgod mij vervloekt had ofzo, maar door het simpele feit dat ik niet meer gelopen heb sindsdien. Woensdag had ik immers nog pijn in die vervloekte linkerkuit, donderdag een housewarmingparty’tje en vrijdag een trouwfeest (en bij deze gelegenheid wil ik dan even het heuglijk feit aanhalen dat mijn vriendje VERUIT de beste danser aanwezig was en ik menig vrouwmens jaloers in mijn richting heb zien kijken op de dansvloer). Intussen is het zaterdag en heb ik beslist van maandag gewoon opnieuw les 25 te lopen. Zo kan ik élke les succesvol voltooien en ben ik zeker dat mijn kuit mij geen parten meer gaat spelen.

Ik ga nu 2 weken bij ‘t vriendje logeren (die morgen verhuist, en ik pseudo-verhuis dan ff lekker mee) omdat ik pas de 21e in mijn eigen kot kan. Ik ga dus even een 3tal kilometer verder wonen om daarna weer terug te keren naar dezelfde residentie waar ik nu zit. ‘t Is lekker debiel; mijn toekomstig kot staat nu al vrij en is voor mij gereserveerd maar het is dus on-mo-ge-lijk om die sleutel een beetje vroeger te ontvangen. Lang leve bureaucratie en onflexibiliteit! *Kuch :)* Maar goed, nu gaan we dus nieuwe loopoorden moeten ontdekken en wie weet wordt dat ook nog wel spannend ofzo. En ik ga minder ver, minder hobbelig en vooral een pàk minder gevaarinducerend richting werkplaats kunnen trappen. 3 x Hurray!

Soit, volgende week vlieg ik er dus weer in! Leuk, want ik begin ‘t ook al te missen, als dàt geen goed teken is… :)

Motivatie switch

Nee, geen paniek, ik zit hier niet in mijn meest losse joggingbroek met een supersized pak chips op mijn schoot te zeuren dat ‘t allemaal te vermoeiend is en dat ik er geen zin meer in heb. Integendeel zelfs, de motivatie groeit! Waar de titel wel op slaat is het verleggen van mijn ‘focus’!

Toen ik trots tegen mijn ‘bijna gediplomeerde kinesist’-broer -met dus kennis van zake- vertelde hoeveel ik al wel niet afgevallen was, kreeg ik meteen belangrijke waarschuwingen als wederwoord. ‘Vet verbranden’ met lopen kun je best met een rustige inspanning, en dat proces treedt pas na een halfuurtje in werking. De volle 3 minuten die ik voorlopig aan een stuk ren volstaan daar dus écht niet voor. Bovendien ga ik -nu ik uit het niets begin te sporten- spieren kweken, wat dus in principe gaat resulteren in gewichtstoenàme (noooo!) maar ook in een slankere lijn (whiihaaa!). Ergo, hier geen focus meer op dat getalletje op de weegschaal maar op de algemene ’shape’ van mijn lichaam. Dat is minder meetbaar uiteraard, maar uiteindelijk wel hetgeen dat uitmaakt. Daarnà zal het sporten trouwens ook wel resulteren in gewichtafname, maar dan niet meer op de termijn die ik oorspronkelijk voor ogen had. Good to know. :) Gezond blijven eten, rustig opbouwen met sporten en uiteindelijk gaan al die erasmuskilo’s (en waarschijnlijk zelfs meer) wel weer verdwijnen. En dus proberen niet te hard te freaken bij initiële extra kilo’s. Dus naast leren ‘volhouden’, moet ik ook nog eens leren om ‘geduld te hebben’ en niet meteen overal instant resultaat van te verwachten. Goh, ik word nog een beter mens. =)

Trouwens, mijn grootste motivator is vaak ‘jaloezie’ of alleszins het ‘niet willen onderdoen’. En dan moet ‘t lukken dat mijn ongetrainde vriendje vandaag ‘out of the blue’ 13 toertjes is gaan rennen op de piste.. Ik moet dat dus -uiteindelijk- ook kunnen! ha! :)

Voorbeschouwing

‘Gedeconditioneerd.’ Zo beschreef de dokter mijn toestand toen ik met hartslag 200 van de fiets sukkelde na een -normaal- minimale fysieke uitdaging. Ik doe al jàren niet meer aan sport. Ik heb in mijn kinderjaren een aantal sporten uitgeprobeerd, maar niets vond ik leuk genoeg om vol te houden. In de middelbare school waren er nog de LO-lessen om lekker af te zien, maar aan de universiteit heb ik me in volledige luiheid gewenteld. Af en toe waren er onder impuls van mij omringenden wel wat uitspattingen in de fitnesszaal, maar het bleef allemaal ongestructureerd. Komt daar nog bij dat ik sinds september erasmusgewijze in Oostenrijk vertoef, en hier *vooral in het begin* niet heb uitgeblonken in pogingen om gezond te eten. Ergo, ik sleur tegenwoordig ook nog extra kilo’s mee en zoals het een echte vrouw betaamt zint het mij allerminst.

Geïnspireerd door de successen van mijn voorgangers met het start-to-run programma is het nu mijn beurt. De motivatie is dus tweeledig: enerzijds wordt het hoog tijd om te werken aan mijn conditie en anderzijds wil ik die extra kilo’s weg branden. Hoewel rationeel gezien reden 1 misschien wel de belangrijkste is, zorgt de 2e toch veruit voor de grootste motivatie. Vrouwen en hun obsessie voor dat getalletje op de weegschaal, weetjewel.

5 kilometer. Goh, voor mij klinkt het ver. Ik weet nog hoe ik moest strompelen om die 6 toertjes (oftewel 2400m oftewel niet eens de helft van het huidige doel) in ‘t middelbaar succesvol te voltooien. Maar als ik zag hoe 50jarige dames vlot & vrolijk die 5km afhaspelden na het start-to-run programma, dan kan mijn ego niets anders dan persoonlijk succes aan. Het móet dus lukken!

Mogelijke ‘roet-in-het-eten’-gooiers:

• kniepijn: traditie van het huis
• heuppijn: idem
• motivatie: in het begin zal het wel lukken (al is dat ‘gaan lopen’ ook al zo verdomd moeilijk), maar het wéken blijven volhouden, dat wordt de uitdaging. Ik hoop stiekem dat de kilo’s er snel vanaf vliegen, ik mij opeens bevrijd en gezond voel en niet anders wíl dan gaan lopen. En als deze utopie dan toch niet geheel waarheid wordt, hoop ik dat door erover te schrijven (en er dus tijd in te steken) ik een morele verplichting blíjf voelen die het afzien overstijgt. =)

Zo, met hulp van Evi die mij doorheen mijn speciaal aangeschafte iPod Shuffle gaat motiveren, volgt morgen de eerste uitdaging. Spannend. ;)