Les 25 – *Over rozenstank en manedonker*

Eerst en vooral: “grrrrmmmmbbbbllll”.

In vrijdageuforie had ik de pijn in mijn kuit maar geminimaliseerd ten einde niet de eeuwige dramaqueen uit te hangen. Onterecht ditmaal, want gewoon stappen was vrijdag en zaterdag al schier onmogelijk. Na de hele tijd rustig aan te doen (lees: op mijn lui gat te zitten en mijn shoppingtocht af te lassen) was de kuitpijn wel helemaal verdwenen en snel vergeten. De pijn in mijn keel daarentegen, díe begon zich nét iets prominenter op te werken. Niet dat we daar niet tegen kunnen, maar het durft al eens op het gemoed werken van een mens. Als je dan ook nog eens 8u moet gaan werken en daar niet meteen een uitdaging in vindt, dan durf je al eens regelrecht slecht gezind worden. Komt daar dan nog eens bij dat de mama een relatief zwaar ongeval heeft gehad (met relatief lichte verwondingen weliswaar), iets waar een mens ook al niet blij van wordt (tenzij misschien in de “het had veuls en veuls erger kunnen zijn”-gedachtengang die hier inderdaad wel zeer zwaar van toepassing is).

Mààr het lopen, dàt ging goed gaan. Dat móest goed gaan. Dat zou goed gaan. Dat ging fout.

Pakweg 12 minuten probleemloos aan een voor mij mooi tempo gelopen, en dan die stomme stomme stomme kuit…ik voelde meteen hoe laat ‘t was. Ik heb de volgende 3 minuten nog gelopen tot aan mijn wandelpauze. Toen de pijn na het wandelen niet weg was (au contraire) heb ik besloten van te stoppen. Hoewel ik er absoluut van overtuigd ben dat dat de juiste keuze was op die moment blijft ‘t echt balen. En pijnhebben, want de kuit laat zich nog steeds welgevoelen helaas.

Ach. Verder rusten en woensdag gewoon les 26 lopen.

Nu genieten van flesje wijn (ik en die-van-mij zijn tegenwoordig 5 maanden een koppel en ik zit over de helft van mijn temporeel werkleven ^^), een experimentele maaltijd en zijn gezelschap. =) En morgen wordt weer een mooie dag. Met rozengeur. En maneschijn.