Tai Chi.

Het lopen draait tegenwoordig op een laag pitje omwille van ‘geen-zin-perikelen’ en ‘kniepijn’ (waarbij het eerste wel enigszins geïnduceerd wordt door het tweede). Vandaag heb ik echter iets nieuws geprobeerd: Tai Chi. De bedoeling is om binnen een afzienbare periode de 24-form onder de knie te hebben (zie youtube-filmpje). Die lessen waren echter al wat langer bezig dan vandaag, dus ‘t inpikken ging relatief moeizaam maar ik vond ‘t wel leuk. :-) Ik ga in de loop van de week dan maar autodidact spelen met het youtube-filmpje en een spiegel in aanslag zodat ik volgende donderdag beter kan volgen.

Het plan is trouwens wél om ‘t lopen herop te starten. ‘t Is echter allemaal nogal druk met de start van ‘t academiejaar en ‘t gaat wsl nog even duren vooraleer ik een goed evenwicht heb gevonden. Ik ga er dan ook geen datum op plakken, maar die 5km haal ik sowieso -ooooooit- zeker wel! :-)

Meh.

Ik ben gisteren [maandag] wel begonnen met lopen hoor. Ik heb het zelfs ongeveer 12 minuten volgehouden vooraleer ik opgegeven heb. Nog 20 minuten later was ik dolblij dat ik mijn maaginhoud tóch niet op de onconventionele manier ter wereld had moeten toveren. Maar het is me vergeven, ik had mij nog niet aan de “ga te snel lopen na ‘t eten”-paal gestoten en bij deze heb ik die belangrijke levensles ook alweer geleerd…hoezéé! :)
Erover jammeren ga ik dus zeker niet doen. Morgen [woensdag] loop ik les 26 toch gewoon weer lustig uit, ahja! =)

Les 25 (2) – *Waheeeej! het zit erop*

De titel slaat vooral op het feit dat mijn studentenjob er éindelijk opzit en ik nu nog kan genieten van een weekje welverdiende vakantie. Ze verwijst echter ook een beetje naar het feit dat het voltooien van les 25 bovengemiddeld veel voeten in de aarde heeft gehad; cfr. kuitfiasco van 3 september. Als mijn kuit toen geen pijn had gedaan was het vandaag zelfs D-day geweest voor de 5km…maar goed, ik heb vandaag weer kunnen aansluiten bij loopsucces en dat deed deugd! :)

Omdat ik eventjes bij mijn ouders kampeer heb ik van de situatie gebruik gemaakt om op de -overigens totaal onderkomen- piste van hengelhoef te gaan lopen. Dit keer wel zonder de begeleiding van Evi Gruyaert omdat ik mijn mp3speler in Leuven vergeten was. Ik ga de volgende keer toch een oud mp3geval opsnorren thuis, want ‘t was maar eenzaam en ritmeloos zo. Alhoewel ik nu wel veel beter mijn adem onder controle kon houden en géén enkel fysiek ongemak heb ondervonden, heerlijk! Zo heb ik -at last- les 25 (15min lopen, 2min wandelen, 15min lopen) toch succesvol weten af te leggen. We zijn weer vertrokken en ik hoop écht dat het ditmaal definitief is *hout vasthouden*! =)

Mijn werk is dus gedàààààn! =D *Jaha, zo’n heuglijk nieuws verdient een 2e vermelding!* De laatste dag was het vriendje zelfs langsgekomen tijdens de middag om samen buiten te picknicken. Superverrassing op zich, en dan had hij ook nog eens zelf gebakken pannenkoeken en versgeperst fruitsap bij, zóó leuk!! =) Nu dus een weekje (samen) verder genieten van een totaal zorgeloos bestaan, afgezien van wat spanning voor het nieuwe academiejaar bij mij. Uhu, dat klinkt een beetje vreemd voor iemand die haar 5e jaar als universiteitsstudente ingaat, maar het feit dat ik een jaartje in ‘t buitenland heb gezeten en nu bij allemaal nieuwe mensen terechtkom induceert toch al enige pré-academiejaarstress. Dat neemt echter totaal niet weg dat ik er absoluut zin in heb!

En als afwisseling in mijn relaxen ga ik die 5km binnen de 2 weken bedwingen. Uiteraard. :)

Change of plans (episode 784)

(Jeuj, een rijtje!)

De plannen zijn dus -helaas- weer veranderd. ‘t Is te zeggen, ik heb sinds opgeef-wegens-kuitpijn-maandag 3 september niet meer gelopen waardoor ik voor ‘t moment eigenlijk geen plannen meer heb. ‘Plan’ 785 *ja dit getal klopt met de titel :)* is dus een non-plan en de naam plan niet waardig. Balen. :)

Maandagavond heb ik een hele avond ziekjes in bed gelegen en was ik echt niet bekwaam om te gaan lopen. Voor gisteren daarentegen moet ik een grotere ‘mea culpa’ aanheffen daar ik gewoon totàààààààl geen zin had. Nee, dat is niet ‘the way to go’, maar ‘t stak allemaal gewoon een beetje tegen. (Zolang ik mezelf maar kan blijven verzoenen met mijn wannabe-excuses zekers?) Soit, 1 van de redenen was zeker dat de ligging van mijn tijdelijke verblijfplaats niet ideaal was als loopstartpositie. Vanaf vrijdag komt aan dat ‘euvel’ al een eind vermits ik een weekje bij mijn ouders ga logeren. Dat moet al quasi 1,5 jaar geleden zijn dat ik daar nog eens zo lang ben geweest…spannend. :)

Om dat non-plan 785 dan toch een beetje vorm te geven neem ik me voor om vrijdag gewoon les 25 opnieuw te doen, ditmaal pijnloos uit te lopen en dan uiteindelijk -voor de laatste keer- écht vertrokken te zijn voor die dekselse 5 kilometer. Al wil ik er mijn handen niet voor in ‘t vuur steken dat ‘t effectief zo gaat lopen, maar in ‘t slechtste geval wordt plan 786 vast briljant. :)

Change of plans (episode 783)

Wel, dit is gewoon even een tussendoortje om al mijn (imaginaire) lezers en fans een beetje up-to-date te houden. De opmerkzame opmerkzameling had waarschijnlijk al opgemerkt (ha!) dat er sinds de mislukte poging van maandag geen loopverslagen meer verschenen zijn op deze blog. Helaas komt dit niet doordat pakweg een internetgod mij vervloekt had ofzo, maar door het simpele feit dat ik niet meer gelopen heb sindsdien. Woensdag had ik immers nog pijn in die vervloekte linkerkuit, donderdag een housewarmingparty’tje en vrijdag een trouwfeest (en bij deze gelegenheid wil ik dan even het heuglijk feit aanhalen dat mijn vriendje VERUIT de beste danser aanwezig was en ik menig vrouwmens jaloers in mijn richting heb zien kijken op de dansvloer). Intussen is het zaterdag en heb ik beslist van maandag gewoon opnieuw les 25 te lopen. Zo kan ik élke les succesvol voltooien en ben ik zeker dat mijn kuit mij geen parten meer gaat spelen.

Ik ga nu 2 weken bij ‘t vriendje logeren (die morgen verhuist, en ik pseudo-verhuis dan ff lekker mee) omdat ik pas de 21e in mijn eigen kot kan. Ik ga dus even een 3tal kilometer verder wonen om daarna weer terug te keren naar dezelfde residentie waar ik nu zit. ‘t Is lekker debiel; mijn toekomstig kot staat nu al vrij en is voor mij gereserveerd maar het is dus on-mo-ge-lijk om die sleutel een beetje vroeger te ontvangen. Lang leve bureaucratie en onflexibiliteit! *Kuch :)* Maar goed, nu gaan we dus nieuwe loopoorden moeten ontdekken en wie weet wordt dat ook nog wel spannend ofzo. En ik ga minder ver, minder hobbelig en vooral een pàk minder gevaarinducerend richting werkplaats kunnen trappen. 3 x Hurray!

Soit, volgende week vlieg ik er dus weer in! Leuk, want ik begin ‘t ook al te missen, als dàt geen goed teken is… :)

Les 25 – *Over rozenstank en manedonker*

Eerst en vooral: “grrrrmmmmbbbbllll”.

In vrijdageuforie had ik de pijn in mijn kuit maar geminimaliseerd ten einde niet de eeuwige dramaqueen uit te hangen. Onterecht ditmaal, want gewoon stappen was vrijdag en zaterdag al schier onmogelijk. Na de hele tijd rustig aan te doen (lees: op mijn lui gat te zitten en mijn shoppingtocht af te lassen) was de kuitpijn wel helemaal verdwenen en snel vergeten. De pijn in mijn keel daarentegen, díe begon zich nét iets prominenter op te werken. Niet dat we daar niet tegen kunnen, maar het durft al eens op het gemoed werken van een mens. Als je dan ook nog eens 8u moet gaan werken en daar niet meteen een uitdaging in vindt, dan durf je al eens regelrecht slecht gezind worden. Komt daar dan nog eens bij dat de mama een relatief zwaar ongeval heeft gehad (met relatief lichte verwondingen weliswaar), iets waar een mens ook al niet blij van wordt (tenzij misschien in de “het had veuls en veuls erger kunnen zijn”-gedachtengang die hier inderdaad wel zeer zwaar van toepassing is).

Mààr het lopen, dàt ging goed gaan. Dat móest goed gaan. Dat zou goed gaan. Dat ging fout.

Pakweg 12 minuten probleemloos aan een voor mij mooi tempo gelopen, en dan die stomme stomme stomme kuit…ik voelde meteen hoe laat ‘t was. Ik heb de volgende 3 minuten nog gelopen tot aan mijn wandelpauze. Toen de pijn na het wandelen niet weg was (au contraire) heb ik besloten van te stoppen. Hoewel ik er absoluut van overtuigd ben dat dat de juiste keuze was op die moment blijft ‘t echt balen. En pijnhebben, want de kuit laat zich nog steeds welgevoelen helaas.

Ach. Verder rusten en woensdag gewoon les 26 lopen.

Nu genieten van flesje wijn (ik en die-van-mij zijn tegenwoordig 5 maanden een koppel en ik zit over de helft van mijn temporeel werkleven ^^), een experimentele maaltijd en zijn gezelschap. =) En morgen wordt weer een mooie dag. Met rozengeur. En maneschijn.