Les 17 – *Vaarwel*

Vermits vorige keer dat samen-op-afstand lopen met hem een succes was, zijn we er vandaag weer samen aan begonnen. :) Leuke motivatie, zeker in de momenten dat ‘t wat minder ging. En helaas, die waren vandaag ook wel weer té talrijk aanwezig…

Les 17 is succesvol voltooid hoor, maar dat zegt eigenlijk alles. Het ging niet súperslecht ofzo, maar ik heb wel enkele keer dat gemene duiveltje (die mij influistert dat even wandelen wel geen kwaad zou kunnen) van mijn schouder moeten blazen. Maar we zitten dus nog perfect op schema. :) Hoera.

En voor de rest wil ik nog niet teveel verderdenken omdat ik het écht wel moeilijk heb om mijn leven dat ik hier 10 maanden opgebouwd heb achter te laten. Tegelijkertijd kijk ik wel énorm uit naar mijn ‘nieuwe’ leven in Leuven. Een beetje in dubio dus. Bla. :) Morgen is het dan afscheidsbbq en de aankomst van mijn oudjes hier. Shit zeg, het zit er écht bijna op. Zaterdag ben ik weer in België en een week later ofzo ben ik dat dan zó gewoon dat dit jaar gewoon naar een vage mààr mooie herinnering herleid wordt. (Maar daar ging ik dus niet over nadenken :))

Les 16 – *Moeilijke bevalling*

De aangekondigde kniepijn vorige week is er totaal niet gekomen. Meer zelfs, ik kan terug op mijn hurken zitten met een aanvaardbare hoeveelheid pijn als gevolg, en dat is nieuw. Les 16 van vandaag is identiek aan les 13 van een week geleden. Die les ging toen zalig goed, langste stukjes van 5 min. Eitje.
Of dat had het moeten worden…

(1) 11u30:
De omstandigheden:
- Enkel licht ontbijt gegeten (yoghurt), niets gedronken (mijn lichaam correspondeert niet altijd even goed door wanneer ik moet drinken, ik ‘vergeet’ dat dus soms).
- Om en bij de 30°C, vlakke zon.
Ok, het klinkt een beetje achterlijk dat ik onder deze omstandigheden überhaupt eraan begonnen ben, maar door het hotel hier tegenover dat mijn gebouw overschaduwt léék het van hieruit alsof er geen zon was, terwijl die in haar volle glorie straalde. Ik voelde ook helemaal geen dorst toen ik vertrok, maar meteen toen ik beneden buitenkwam voelde ik me al uitgedroogd. Ik maakte mezelf wijs dat het toch wel zou lukken omdat ‘t niet de meest uitdagende les zou zijn en ben er toch aan begonnen. En ok, die hitte en die dorst hàd ik nog overleefd, maar toen kwam factor 3: PIJN. Meer bepaald niet-negeerbare ongedefinieerde pijn in mijn rechteronderbuik/zij. Pijn die mijn volledige aandacht trok en die mij smeekte om ermee op te houden. Ik heb mezelf nog even zitten ‘folteren’ omdat ik opgeven echt maar niets vind. Maar na 9 minuten lopen besloot ik dat ‘t dàt echt niet waard was, dat ik nog steeds loop voor mijn plezier en dat ik beter gewoon naar mijn lichaam luisterde. De pijn verdween gelukkig tijdens het terugwandelen, maar écht gelukkig maakte mij dat niet.

Dat was dus mijn eerste negatieve ervaring sinds ik ermee begonnen ben. ‘t Kan niet enkel dolle pret zijn natuurlijk, maar ‘t gevoel van ‘mislukking’ is toch verre van aangenaam. Vermits mijn vriend ook vandaag met start-to-run is begonnen (weliswaar van 5->10 km), besloot ik om nog een poging te wagen, we zouden vanavond samen gaan lopen. Samen als in ‘tegelijkertijd’, want er zit zo ruw geschat nog 1100km *maar 1 hartslag ^^* tussen onze loopwegen.

(2) 20u30:
De omstandigheden:
- 1 uur ervoor een degelijke maaltijd gegeten.
- Prachtig weer, zon reeds achter de horizon, ruw geschat 24°C.
Het ging weer moeizaam in het begin, ditmaal pijn in mijn linkerzij (hoera voor afwisseling?) en pijn in mijn bovenrug. Ik heb doorgebeten en de gedachte dat mijn vriend met mij mee aan ‘t lopen was, was een enorme steun. En warempel, zo ergens rond de 9e loopminuut leek mijn lichaam door te krijgen dat ik écht niet ging opgeven ditmaal en besloot ze me maar niet verder te pesten. Vanaf toen ging het prima: geen pijn, enkel plezier, zoals het hoort! :) En zo heb ik de les vandaag tóch nog succesvol voltooid.

Hopen dat ‘t woensdag toch iets minder moeizaam gaat, en dat is dan meteen mogelijk de laatste les hier in Oostenrijk vermits ik niet weet als ik vrijdag hier nog wel tijd ga hebben. Anders is les 18 al voor België! ‘t Kort enorm af nu, quasi alles wat ik doe is “voor ‘t laatst”, heel raar. :) Maar ik ben er wel aan toe om terug te keren…

Les 15 – *Het werd zomer*

Het seizoen is bij deze ook officieel aangepast aan ‘t weer hier want ‘t was weer puffen overdag. En ‘t was echt een baaldagje vandaag, alles leek tegen te zitten. De roze bril was ver zoek en ik had nergens zin in (en heb dus ook maar een hele dag niets gedaan, dolle pret). Om half negen was de temperatuur eindelijk ideaal en ben ik dan toch -tegen mijn zin een beetje- begonnen aan les 15…

…en dat heeft me weer helemaal opgefleurd! :D Het wemelde van de koppeltjes die hand-in-hand rondwandelden en ik werd helemaal vrolijk bij de gedachte dat ik dat binnen een week ook -eeeiiiindelijk- met mijn vriend kan doen! Er stond een aangename wind en er was geen enkele loslopende hond. En ik heb mijn les weer succesvol voltooid, jeej! Het leuke is dat de lessen steeds aangepast lijken voor mij, ze zijn altijd doenbààr maar zeker niet te gemakkelijk. Zo wordt elke les weer een mini-overwinninkje op mezelf en blijft het tof. :)

Het enige minpunt was dat mijn knieën op het einde heel stijf aanvoelden en ik vrees dat ik morgenochtend mijn benen niet ga kunnen plooien…maar dat zijn zorgen voor (iets) later. Week 5 zit erop, wat betekent dat ik net in de helft zit! Volgende week wordt mijn laatste week in Oostenrijk en het lessenprogramma is een kopie van deze week, dat moet dus vlotjes gaan. In België begint dan ‘t serieuze werk!

PS: Evi, het is aangenaam om onder uw begeleiding te lopen en de muziek -hoewel niet altijd mijn smaak- valt zeker te pruimen. Maar mij een natúúrtalent noemen, dat ging er wel los over. =)

Les 14 – *Puffen, zweten, genieten*

Ik wou eigenlijk vanochtend gaan lopen, maar ik moest om 9u een verplicht oefenzittingnummer opvoeren. Dan kwam de docent nog 25 fashionable minuten te laat, bleek het geavanceerde slot niet open te gaan waardoor een werkmens gebeld moest worden en achtte mijn oplospartner het nodig om een rookpauze in te lassen zodat het ondertussen al véél te heet was geworden. Het is hier namelijk echt bloedheet. 33°C volgens mijn bronnen op het internet en gevoelsmatig komen daar nog een paar graden bij.
Toen ik daarnet ging lopen was het nog 30°, maar door het wolkenpak werd ‘t al zodanig donker dat ik het niet meer wou uitstellen. Temeer omdat het nog aandikkende wolkenpak deed vermoeden dat de mogelijke uitbarsting niet enkel bij een afkoelend stortbuitje zou blijven. En die uitbarsting wou ik zeker voor zijn.

In deze temperaturen is ‘t echt zweten geblazen. Normaal doe ik dat amper maar vandaag kon ik de druppels van mijn gezicht vegen. En mijn gezicht lijkt elke keer weer hoogtepunten in de categorie “meest dieprode tint” te bereiken. Mààr waar ik exact 1 week geleden nog moeite had met stukjes van amper 2 minuten liep ik vandaag -naar omstandigheden- behoorlijk vlot stukjes die 3x zo lang waren! ‘t Was niet met dat euforische gevoel van maandag, maar ik vond het leuk! Heb uiteindelijk nog een minuutje of 2 extra gelopen op ‘t einde omdat het net was beginnen regenen.

Vermits er 27 Evi-lessen zijn zit ik daarmee al over de helft! En na vrijdag bereik ik die kaap ook voor het gehele programma, ‘t gaat goed!

Les 13 – *Geluksgetal*

Ik was totaal niet happig om er vandaag aan te beginnen. Een combinatie van schrik dat ‘t zwaar ging worden, +25° zonder open hemel (“het is laf buiten”, zoals wij dat thuis plachten te duiden) en het hoogtepunt van mijn periodieke vrouwelijke ongemakken zorgden daarvoor.

Mààr, het ging super! =D Echt, vandaag voelde ik voor het eerst écht progressie en het was héérlijk! Mijn vriend zwermde door mijn gedachten als morele steun, super. Mijn tempo lag hoger dan ooit tevoren, dat ondanks het feit dat de les beduidend zwaarder was. Ik zat er helemaal niet door op het einde en heb zelfs nog een spurtje uit mijn benen geperst om een groen licht te halen. Lichte euforiestemming hier, en ik kijk al uit naar woensdag! Hopelijk gaat het dan even vlot.. :)

Het enige nadeel is dat mijn lichaam het klaarblijkelijk nodig vindt om alle warmte via mijn hóófd (go figure) af te drijven. Zweten doe ik amper maar mijn hoofd heeft na mijn looptoertje een kleurtje waar elke verse tomaat jaloers op zou zijn. En volledig los van de esthetische ongemakken (die ik mij toch ook lichtjes aantrek, echte-vrouw-zijnde), voelt mijn hoofd ook aan alsof ze elk moment kan ontploffen. :) Maar daar ga ik gewoon mee moeten leren leven vrees ik…

Les 12 – *Zomers zorgeloos*

Vandaag ben ik dan eindelijk onder -bijna- ideale omstandigheden gaan lopen. Bijna, want het was toch al nét iets te warm, de zomer is overduidelijk in het land. Het waren weer langere loopstukjes van 4à5 minuten, maar ‘t ging eigenlijk prima.
Dit betekent niet dat ik er meteen nog een les aan zou kunnen breien zonder over mijn limieten te gaan, maar voor iemand met mijn onbestaande looptalent vlot ‘t toch al aardig. :)

En lopen is zo leuk hier! Mijn hoofd vertoeft al helemaal in vakantie (en de rest van mijn lichaam in feite ook wel), de loslopende honden heten nu ’schattig’ (en hadden zelfs schrik van mij, moeha!) en de rondvliegende beestjes weten niet de minste ergernis op te roepen. Verder is ‘t wegdromen bij al ‘t moois dat ik in ‘t verschiet heb en naar schattige kindjes zwaaien en genieten van de omgeving en lachen naar de bejaarden die hun dagelijkse wandelgang ondernemen en … Goh ik ga dit toch wel missen hoor! Mijn nostalgische alter ego begint zich steeds prominenter te manifesteren, logisch ook. Het is absoluut een mooi hoofdstuk geweest in mijn leven maar nu is het tijd voor iets nieuws. Dat betekent echter niet dat het loslaten zó eenvoudig zal zijn…

En ondertussen werk ik al een kleine maand gericht aan mijn conditie! :)

Les 11 – *Ontnuchterd*

Vandaag was de loopomstandigheid nóg slechter dan in de voorbije posts waar ik kloeg over zon en hitte. Gisteren heb ik immers 2 examens en een gequoteerde oefenzitting overbrugd en om dat te vieren zijn we wat gaan drinken. Het was zeer gezellig en halveliters zijn nog steeds een beetje verraderlijk. Ik was vanochtend nog relatief vroeg uit mijn bed geraakt omdat ik ’s ochtends wou gaan lopen maar ik heb toch een aantal uur gewacht om een beetje te “bekomen” van mijn gisterenescapade. :) Nog steeds niet helemaal lekker (en op nuchtere maag) ben ik er dicht tegen de middag dan toch maar aan begonnen vermits ik de rest van de dag ga groepswerken en dat wel eens lang zou kunnen uitlopen.

Maar les 11 (8 x 2 min lopen met telkens 1 min pauze) is bij deze toch succesvol voltooid! Na ongeveer 4 minuten zei Evi aanmoedigenderwijze “Ge zijt goed bezig”. Als ik mijn lach op dat moment als elektromagnetische golf had uitgestraald, had ze een golflengte van 530 nm gehad *voor de niet-nerds: de lach was nogal groen gekleurd :)*. Daarmee ging ook nog een “dit komt niet goed, ik hou het nooit vol”-gedachtengang gepaard, maar zie, ik heb een beetje doorgebeten en de les al bij al nog eenvoudig afgewerkt. Goed, een ervaring om snel te vergeten, een nieuwe levensles en goede moed voor vrijdag want dan kan het alleen beter gaan (de omstandigheid dan, maar het lopen ook neem ik aan)!

En ach, stiekem ben ik wel trots dat ik het zelfs vandaag heb volgehouden. =)

Les 10 – *Dít is het leven*

Als ik even achterom kijk is het nog maar een week geleden dat ik samen met hem door Heverlese bossen rende. Zo raar. Zo onwerkelijk bijna, als een droom, als een illusie die haast te mooi is om realiteit te zijn geweest. En toch… =)

Vandaag heb ik les 10 afgelegd, en in ons talstelsel is dat toch een beetje speciaal. De goede raad aan mezelf uit les 8 heb ik maar meteen in de wind geslagen en ik ben weer in de vlakke zon gaan lopen. Ik ging er immers vanuit dat alle geklaag geïnspireerd was door de dramaqueenmodus waarin ik mezelf toen gehuld had. PEUT, wrong, vlakke zon = no go, zelfs als ik zo goed gezind ben als vandaag. :) Daar tegenover staat dan weer wél dat de les vandaag relatief rustig was. Evi had vorige keer al aangekondigd dat de langste stukjes 3 minuten zouden duren, en ik ging ervan uit dat ze dat dan in een soort “3 min lopen – 1 min wandelen”-patroon zouden gieten. Niets bleek minder waar, de les was gewoon identiek aan die van een week geleden.

Verder begin ik er echt van te genieten. En dan in het bijzonder van het lopen, niet van het wandelen “als beloning” zoals eerst. Genieten van het ‘afzien’, genieten van de absolute tijdloosheid van de pracht van de natuur, van het water, van de gezonde lucht. Een ideale tijd om terug te blikken, te bedenken wat 10 maanden verdwijnen uit mijn habitat voor mij betekend heeft. Een balansje opmaken van het afgelopen jaar. Vrolijk worden omdat die balans absoluut de positieve richting uitwijst. Dankbaar zijn om wat geweest is en vol verlangen uitkijken naar wat komen zal. Ik ben een ander mens dan een jaar geleden, zo veranderd, in positieve zin. Nu hier nog genieten van de laatste 2.5 week, nog een keertje Wenen bezoeken, en dan zonder spijt naar België terugkeren. En eerst ook nog de volgende 7 lessen hier succesvol afronden natuurlijk, te beginnen met les 11 woensdag!

Les 9 – *De politieke invloed*

Onder het politiek geïnspireerde motto “cijfers zijn er om die naar eigen goeddunken, eigen waarheid en eigenbelang te interpreteren” wou ik jullie volgend stukje proza toch niet onthouden *weliswaar niet van mijn hand*:

“Nog 22 dagen (in een hex-systeem zijn da er maar 18, wat in een hex² systeem 12 wordt, in een duodecimaalstelsel is da gewoon 10, en dat is de binaire voorstelling van 2, en huppaaah we zijn priem :-))”

Of in start-to-run-taal: ik moet nog eens zolang doorbijten als ik nu al heb gedaan (zijnde 3 weken of 3*3 lessen) en dàn ben ik weer helemaal terug in België! =) De meet is écht in zicht nu.

Les 9 zit er dus succesvol op! Het voorspelde doodgaan is er niet gekomen, zelfs niet een beetje, en tóch heb ik vandaag zeer zeker grenzen verlegd! Na eergisteren 6 x 2 min te hebben gelopen was ‘t vandaag tijd voor een 1-2-4-4-5-schema, met de nodige rustpauzes uiteraard. En het ging prima – op wat hardnekkige zijsteken na, maar die zwijgen we dood. :) Ondertussen zijn we alweer 3 weken ver, zit ik nog steeds op schema, kan ik nog altijd mee en begin ik bíjna te geloven dat die 5km-utopie zelfs voor mij werkelijkheid kan worden! Hiep hiep hoera voor dat enthousiasme en op naar les 10!

Les 8 – *Ik tel in volkomen kwadraten van 2…*

…en dan heb ik al 80% afgelegd! Welja, lang leve telschema’s die de werkelijkheid rooskleuriger laten uitschijnen, ik kan het gebruiken sinds ik vandaag mijn “spartel je door het lopen door uit te kijken naar het wandelen”-loopmotto heb moeten opgeven. Jawel, vandaag heb ik van Evi lànger moeten lopen dan wandelen. En hoewel ik écht zin had om te gaan lopen smolt dat enthousiasme al ongeveer halverwege minuut 1 als sneeuw voor de zon. ‘t Was té warm, er vlogen té veel insecten naar mijn zin en ik was helemaal in dramaqueenmodus.

De “we” van vorige keer was ditmaal immers gereduceerd naar enkel míjn persoonlijkheden, *[melig]al is mijn liefje er uiteraard altijd wel in gedachten bij[/melig]* en dat alleen lopen was een onaangename gewenning. (Al is uiteraard vooral het feit dat die “we” ook buiten het lopen hetzelfde reductieproces heeft ondergaan dé grote boosdoener.) Maar toch een kleine hoera voor geen loslopende honden, geen fysieke ongemakken, alweer een succesvolle les en mijn vriend die zó leuk is dat ik hem zo hard mis. :)

Ik heb al vooruitgeblikt naar vrijdag, en dat was precies niet het allerbeste plan dat al aan mijn brein ontsproten is. Damn, ik ga doodgaan. Mààr, ergens in dat proces ga ik die les toch ook succesvol voltooien! Laat dat volkomen kwadraat van 3 dus maar komen!