Les 5 – *En we houden vol. En van.*

Geen zon. Geen regen. Wel veel wind, irritante Nordic walkers, loslopende honden, mooie omgeving, kabbelend water en zijsteken. Zo ongeveer “the usual stuff” dus. :) Vandaag was een beduidend zwaardere les dan de vorige (relatief naar mijn loopvermogen dan), maar dat verhoogt dan weer de voldoening achteraf uiteraard. Wat toch stiekem niet wegneemt dat ik eventjes op mijn tanden heb moeten bijten onderweg…

Nu kijk ik ongelóóflijk hard uit naar de volgende les, maar dat heeft meer te maken met de temporeel-spatiële omstandigheid dan met een mogelijke loopverslaving. =)

Les 4 – *Here comes the sun*

Om half drie zei ik tegen mezelf (en tegen mijn vriendje als back-up-steun) “om 3 uur ga ik lopen”. En warempel, op eigen initiatief bén ik om 3 uur gaan lopen. De weergoden besloten mij dan maar in mijn keuze te steunen door de hemelpoorten pas helemaal open te zetten toen ik bijna terug thuis was.

Ditmaal was ‘t lichamelijk helaas wel niet allemaal peis en vre, want al bij de 2e minuut lopen kreeg ik doorstralingspijn van mijn longen (gok ik) naar mijn rug. Ik gok dat ze van mijn longen komen omdat 1. de pijn ter hoogte van mijn longen gesitueerd zit en 2. de pijnscheuten telkens bij ‘t in- en uitademen -uhu een nogal frequente bezigheid- optraden. Het is bijlange niet de eerste keer dat ik hier last van heb, de meest dramatische keer was toen ik ‘ineengezakt’ ben op de Naamsestraat in Leuven nadat we een spurtje met de fiets hadden getrokken over dat korte stuk bergop vanaf de grote markt. Uit ervaring weet ik ook wel dat ze níet systematisch elke keer optreden, en voorlopig waren ze ook nog wel verdraagbaar. Maaaarrrrr het verontrust me enigszins.

Verder ging ‘t allemaal prima, ik kon ‘t tempo -traag maar gestaag- goed aanhouden en moest zeker niet uit mijn reserves gaan putten ofzo. Op naar een pijnloze woensdag!

Motivatie switch

Nee, geen paniek, ik zit hier niet in mijn meest losse joggingbroek met een supersized pak chips op mijn schoot te zeuren dat ‘t allemaal te vermoeiend is en dat ik er geen zin meer in heb. Integendeel zelfs, de motivatie groeit! Waar de titel wel op slaat is het verleggen van mijn ‘focus’!

Toen ik trots tegen mijn ‘bijna gediplomeerde kinesist’-broer -met dus kennis van zake- vertelde hoeveel ik al wel niet afgevallen was, kreeg ik meteen belangrijke waarschuwingen als wederwoord. ‘Vet verbranden’ met lopen kun je best met een rustige inspanning, en dat proces treedt pas na een halfuurtje in werking. De volle 3 minuten die ik voorlopig aan een stuk ren volstaan daar dus écht niet voor. Bovendien ga ik -nu ik uit het niets begin te sporten- spieren kweken, wat dus in principe gaat resulteren in gewichtstoenàme (noooo!) maar ook in een slankere lijn (whiihaaa!). Ergo, hier geen focus meer op dat getalletje op de weegschaal maar op de algemene ’shape’ van mijn lichaam. Dat is minder meetbaar uiteraard, maar uiteindelijk wel hetgeen dat uitmaakt. Daarnà zal het sporten trouwens ook wel resulteren in gewichtafname, maar dan niet meer op de termijn die ik oorspronkelijk voor ogen had. Good to know. :) Gezond blijven eten, rustig opbouwen met sporten en uiteindelijk gaan al die erasmuskilo’s (en waarschijnlijk zelfs meer) wel weer verdwijnen. En dus proberen niet te hard te freaken bij initiële extra kilo’s. Dus naast leren ‘volhouden’, moet ik ook nog eens leren om ‘geduld te hebben’ en niet meteen overal instant resultaat van te verwachten. Goh, ik word nog een beter mens. =)

Trouwens, mijn grootste motivator is vaak ‘jaloezie’ of alleszins het ‘niet willen onderdoen’. En dan moet ‘t lukken dat mijn ongetrainde vriendje vandaag ‘out of the blue’ 13 toertjes is gaan rennen op de piste.. Ik moet dat dus -uiteindelijk- ook kunnen! ha! :)

Les 3 – *Hup, Hilde, hup*

Onder bovenstaande alliteratieve (laten we voor de gelegenheid doen alsof dat een bestaand woord is) aanmoediging begon ik aan de laatste les van deze week. Het was hier vandaag nogal broeierig warm dus ik had het lopen zo lang mogelijk uitgesteld, zonder evenwel in het donker te moeten terugkeren. Maar omdat ‘later’ ook ‘minder druk’ impliceert ga ik er volgende week toch vroeger aan beginnen. Begrijp me niet verkeerd, ik zit *echt* niet te wachten op pottekijkers. Maar helemaal geen medelopers vind ik -klaarblijkelijk- nog minder aangenaam, zo alleen op dat dan eenzame boswegje langs de rivier. In mijn wilde fantasieën zie ik dan altijd allerlei schimmen uit de struiken springen enzo. :)

In andere wilde fantasieën zie ik in elke hond een gemene mensenaanvaller; jaha, de dees heeft een panische angst voor die bijtbeesten. Ik heb er absoluut niets op tegen als ze braafjes aan een leiband met hun baasje meedartelen, maar hier blijkt het een trend om ze enkel maar op een spreekwoordelijk sleeptouw te nemen. En dan heb ik het niet enkel over kleine kwispelstaartjes, ook echt grote beesten laten ze hier vrij rondlopen. Zo zat ik te midden van mijn 2e ‘loopschijfje’ van 2 minuten toen voor mij een meisje met een -u raadt het al- grote zwarte loslopende hond mijn weg versperde. Normaal loop ik aan een heel gezapig tempo, maar toen heb ik even Evi haar raad in de wind geslagen en er een klein spurtje uitgeperst om die hond zo ver mogelijk achter mij te houden. Ik vreesde een beetje dat dat nefast zou zijn voor de rest van de tour, maar het viel supergoed mee! :)

Het ging echt vlot vandaag! Ik had echt gemakkelijk nog meer kunnen lopen, maar ik volg strikt het schema. Rustig opbouwen blijft de leuze, ook al om blessures te vermijden. Maar ik vind het best maf (en leuk!) dat ik echt al merkbare verbetering voel ten opzichte van maandag en woensdag! En dat moeitelozere maakte het meteen ook -nog- aangenamer. :) Daarmee besluit ik ’strijdvaardig’: laat les 4 maar komen! =)

Les 2 – *Een mini-mijlpaal*

Het oorspronkelijke plan was vanmorgen na ‘t ontbijt les 2 al meteen af te rammelen. Maar toen ik de gordijnen opentrok (terwijl ik genoot van mijn geweldige view, zijnde 16 kamervensters van het hotel hier tegenover) deden een paar druppels mij al meteen van gedachten veranderen. Omdat ik altijd geloof dat Murphy erop uit is om mij te vinden hoopte ik dat er in de loop van de dag merkbare verbetering zou optreden, om zo de kans om nat te worden zoveel mogelijk naar 0 om te buigen. Helaas, het werd 20u en nóg leek het of de lokale weergoden niet goed wisten of ze echt tot een uitbarsting zouden komen of niet. Ik ben dan maar op goed geluk vertrokken. Resultaat: druppeltje hier, donderslagje daar, maar nooit werd het concreet. Gelukkig! :)
Ik moet in de loop van de dag ook nog iets verkeerds gegeten hebben want zo tegen 19u begon ik mij ongelooflijk misselijk te voelen. Hoewel het een uurtje later nog lang niet over was ben ik dus toch maar vertrokken, wat meteen het einde inluidde van mijn lichamelijke ‘kwaaltje’. Quelle chance!

Het lopen zelf dan.. Ik was goed en wel begonnen en had zelfs bijna mijn eerste minuut gelopen toen ik met 1 of andere rare armbeweging per ongeluk aan mijn mp3speler te kennen gaf dat ik het volgende nummer wou horen. Heb de podcast dan maar weer van vooraf aan opgezet en die eerste minuut flink opnieuw gelopen. In het begin gaf Evi aan dat de sessie vandaag 20 minuten zou duren, en toen ik voor de eerste keer 3 minuten gelopen had ging ik ervan uit dat daar nog 2x 3 minuten lopen op zou volgen. Deze conclusie was eerder gebaseerd op vrouwelijke intuïtie dan mathematische logica, en dat bleek ditmaal niet ‘the way to go’. Of net wel, want het was een aangename verrassing dat ik opeens nog maar 1x 3 minuutjes moest lopen! En ik zat nog zo fris! :) Heb wel een heel eindje terug kunnen wandelen omdat ik door mijn inschattingsfoutje te ver ‘afgedwaald’ was. Bovendien wandelde er -toen ik uiteindelijk teruggedraaid was- een bejaard koppel met een grote loslopende hond voor mij, en ik kreeg mezelf er echt niet toe om die voorbij te steken, wetende dat die hond vlak achter mij aan zou huppelen [panische angst enzo]. Ik heb die laatste 3 minuten dan maar een beetje op en neer gerend om vervolgens een goeie 15 minuutjes ipv de vooropgestelde laatste 3 naar huis te wandelen. Maar het ging dus goed! Hier geen lichamelijke klachten, integendeel, die worden klaarblijkelijk zelfs *opgelost* door te gaan lopen! ;)

Vermits ik ooit al eens de eerste les had gedaan zonder er een gevolg aan te breien, is de voltooiing van deze les 2 toch al een eerste mini-mijlpaal. :) Op naar les 3!

Les 1 – *Goed begonnen is …*

Zo, ik ben dan eindelijk van start gegaan! Een weekje later dan gepland, maar in het begin van vorige week was de pijn aan de goesting te groot, en op het einde werd ik nog bevestigd in mijn nietsdoen door een keelontsteking die die week überhaupt te niet zou hebben gedaan. Dus ik heb mezelf maar wijsgemaakt “dat het zo had moeten zijn” en nu is het absoluut gedaan met uitstellen en excuses zoeken. Ik ben begonnen en succesvol afronden is nu nog de enige optie!

En het ging goed! Niet dat het een makkie was (integendeel, mijn conditie zit echt vér) maar ik vond het leuk. Het decor hier is supermooi (ik loop langs de lokale rivier “Mur” op) en ik ben minstens 30 andere lopers tegengekomen. Het meest lastige was nog een koppeltje snoezelig zien doen op een bankje, terwijl ik 1100km van mijn vriend vandaan zit. :) Als dàt geen goed teken is…

Voorbeschouwing

‘Gedeconditioneerd.’ Zo beschreef de dokter mijn toestand toen ik met hartslag 200 van de fiets sukkelde na een -normaal- minimale fysieke uitdaging. Ik doe al jàren niet meer aan sport. Ik heb in mijn kinderjaren een aantal sporten uitgeprobeerd, maar niets vond ik leuk genoeg om vol te houden. In de middelbare school waren er nog de LO-lessen om lekker af te zien, maar aan de universiteit heb ik me in volledige luiheid gewenteld. Af en toe waren er onder impuls van mij omringenden wel wat uitspattingen in de fitnesszaal, maar het bleef allemaal ongestructureerd. Komt daar nog bij dat ik sinds september erasmusgewijze in Oostenrijk vertoef, en hier *vooral in het begin* niet heb uitgeblonken in pogingen om gezond te eten. Ergo, ik sleur tegenwoordig ook nog extra kilo’s mee en zoals het een echte vrouw betaamt zint het mij allerminst.

Geïnspireerd door de successen van mijn voorgangers met het start-to-run programma is het nu mijn beurt. De motivatie is dus tweeledig: enerzijds wordt het hoog tijd om te werken aan mijn conditie en anderzijds wil ik die extra kilo’s weg branden. Hoewel rationeel gezien reden 1 misschien wel de belangrijkste is, zorgt de 2e toch veruit voor de grootste motivatie. Vrouwen en hun obsessie voor dat getalletje op de weegschaal, weetjewel.

5 kilometer. Goh, voor mij klinkt het ver. Ik weet nog hoe ik moest strompelen om die 6 toertjes (oftewel 2400m oftewel niet eens de helft van het huidige doel) in ‘t middelbaar succesvol te voltooien. Maar als ik zag hoe 50jarige dames vlot & vrolijk die 5km afhaspelden na het start-to-run programma, dan kan mijn ego niets anders dan persoonlijk succes aan. Het móet dus lukken!

Mogelijke ‘roet-in-het-eten’-gooiers:

• kniepijn: traditie van het huis
• heuppijn: idem
• motivatie: in het begin zal het wel lukken (al is dat ‘gaan lopen’ ook al zo verdomd moeilijk), maar het wéken blijven volhouden, dat wordt de uitdaging. Ik hoop stiekem dat de kilo’s er snel vanaf vliegen, ik mij opeens bevrijd en gezond voel en niet anders wíl dan gaan lopen. En als deze utopie dan toch niet geheel waarheid wordt, hoop ik dat door erover te schrijven (en er dus tijd in te steken) ik een morele verplichting blíjf voelen die het afzien overstijgt. =)

Zo, met hulp van Evi die mij doorheen mijn speciaal aangeschafte iPod Shuffle gaat motiveren, volgt morgen de eerste uitdaging. Spannend. ;)